Skip to content
07/04/2015 / gjmbennink

Oud ROC van Twente leerling leeft zijn droom.

Omar Munie leeft zijn droom

Nationale en internationale celebraties pronken met een echte Omar Munie. Het meest trots is hij dat Hillary Clinton er eentje uit zijn collectie heeft. „En de buurvrouw natuurlijk.” Toch noemt hij zichzelf een simpele tassenontwerper.

door Marja van Spaandonk

Omar Munie (28 jaar) leeft elke dag zijn droom. Hij staat volop in de belangstelling met The Dream Factory, een atelier waar langdurig werklozen door hem worden opgeleid om duurzame tassen te maken.

Want hij wil ook dat anderen hun droom kunnen leven en kansen krijgen die hij ook kreeg toen hij in 1995 als 9-jarige vluchteling naar Nederland kwam. „Ik woonde met mijn vader en moeder en acht broers en zussen in de hoofdstad van Somalië, waar zwaar gevochten werd. Eerst vluchtten mijn vader en vier broers naar Amerika. Mijn moeder spaarde geld bij elkaar met een handeltje in stoffen, om ook de rest van het gezin in veiligheid te brengen.”

Het verscheurde gezin belandde eerst in een vluchtelingenkamp in Tanzania. Moeder Munie werkte keihard om vliegtickets voor haar kinderen te verdienen. Samen met zijn oudere zus en twee jongere broertjes vertrok Omar naar Nederland. Het zou drie jaar duren voordat zijn moeder ook kwam.

Hij zwierf van asielzoekerscentrum naar asielzoekerscentrum, van Haarlem naar Den Helder, van Bergen naar Zierikzee. Om uiteindelijk in Leidschendam terecht te komen. „Ik vond het verschrikkelijk te moeten verhuizen. Als kind snap je daar niets van, ik was voornamelijk boos.”

Omar heeft het allemaal alleen moeten doen, steun van zijn ouders kreeg hij niet. „Ik kwam op een vervelende vmbo-school terecht en regelde zelf dat ik op een andere kwam. Ik wilde iets creatiefs doen, iets met mode. Dat vond mijn moeder maar niets, ze hoopte dat ik in een net pak mijn brood zou verdienen. Daarvoor waren we tenslotte naar Nederland gekomen.” Het liep allemaal heel anders omdat Omar zijn hart volgde. „Toen ik voor het eerst op de Haagse School voor Mode en Kleding kwam, had ik meteen een klik met de naaimachines. Ik leerde van iets heel kleins iets groots te maken, zo werk ik nog steeds. Daar ben ik trots op.”

Zijn eerste tassen maakte hij aan de keukentafel van zijn moeder. Die waren zo bijzonder, dat de meisjes in zijn klas ze wel wilden kopen. Tijdens zijn mbo-opleiding richtte hij zijn bedrijf Omar Munie Clothing op. „Ik ging met mijn tassen in een trolley de winkels in mijn buurt af. Geen winkelier die het met mij en mijn tassen zag zitten.” Even zakte de moed hem in de schoenen. Maar hij zette door.

Op 17-jarige leeftijd vloog hij met een vriendinnetje mee naar New York. Daar wist hij zijn tassen aan het grote warenhuis Macy’s te slijten. Waarna hij op maandag weer gewoon in de klas zat. Het leverde hem de prijs ‘Beste leerling van het jaar op’ en daar is hij nog steeds ongelooflijk trots op. Er volgden nog veel meer prijzen en acht jaar later opende hij zijn eigen flagshipstore in Den Haag. Hij ontwierp tassen voor de gemeente Den Haag en maakte van de oude bedrijfskleding van KLM trendy tassen. De brief met de complimenten van koningin Máxima hangt ingelijst in zijn atelier.

Omar Munie is pas 28 en heeft de hele wereld al gezien. Fashionista’s van Hong Kong tot Dubai en van Rotterdam tot New York lopen met een tas van hem aan de arm. De vluchteling die hij was, de Somalisch-Nederlandse man die hij nu is, zag zijn American dream uitkomen. En bijna uit elkaar spatten. Anderhalf jaar geleden haalde hij een prik tegen gele koorts omdat hij naar Tanzania zou gaan. „Door de prik zijn mijn nieren beschadigd. Ik heb twaalf dagen in coma gelegen. Dat ik er nog ben, is een wonder.”

Hij moest aan de nierdialyse, tot afgelopen december. Toen stond een kennis van Munie een nier af. „Dankzij het fantastische geschenk van mijn nierdonor kan ik weer mijn eigen leven leiden. Dat gun ik andere nierpatiënten ook. Daarom ben ik ambassadeur van de Nierstichting geworden.”

Toen het zo slecht met hem ging, ging het ook niet goed met zijn bedrijf. „Ik was de draaiende motor en wist meteen wat ik verkeerd had gedaan: de draaiende motor zijn. Gelukkig ben ik er door alle mensen die mij lief zijn doorheen gesleept. Wat deze periode mij vooral leerde, is dat gezondheid op nummer 1 staat en familie en vrienden het allerbelangrijkste zijn in het leven.”

In de periode dat hij gedwongen werd rustiger aan te doen, ontwikkelde hij zijn nieuwste plan: door het hele land Dream Factories opzetten, waar werklozen met talent ambachtelijk vakwerk leren en hun dromen waarmaken. „Ik vraag nooit naar een cv, belangrijker vind ik enthousiasme en de wil om hard te werken. Zo ben ik er ook gekomen.”

http://www.omarmunie.com

reageren?

consument@depersdienst.nl

Van iets heel kleins iets groots maken, zo werk ik nog steeds. Daar ben ik trots op

Omar Munie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: